Dzielenie Internetu przez router

Jeszcze kilka lat temu dwa czy trzy komputery w jednym mieszkaniu były wręcz nie do pomyślenia. Były to nieliczne wyjątki. Dzisiaj, co najmniej dwie jednostki PC to norma. Dysponując dostępem do Internetu oraz więcej jak jednym komputerem pojawia się problem jednoczesnego dostępu do sieci. Owszem zawsze można płacić więcej usługodawcy za dwa łącza, ale czy to ma sens?

Router (po polsku ? ruter) jest urządzeniem sieciowym, które służy do rozdzielenia sygnału i rozgałęzienia połączeń internetowych. Proces sterowania ruchem sieciowym nosi nazwę routingu lub rutowania.

Kilka lat temu gdy urządzenia tego typu były droższe popularne było dzielenie sygnału za pomocą komputera wyposażonego w kilka kart sieciowych. Niestety rozwiązanie to miało sporo wad ? między innymi pobór prądu, który wynosił, co najmniej kilkadziesiąt Watt. Inny problem to zwisy maszyny, które powodowały odcięcie wszystkich użytkowników od Internetu. Również pracujący 24 godziny na dobę sprzęt dużo szybciej się zużywał i występowały jego awarie ? głównie zasilaczy czy płyt głównych.

W obecnych czasach koszty routerów są akceptowalne dla każdego. Podstawowe urządzenie oferujące 4 wyjścia LAN można kupić już za kwotę poniżej 100zł. Routery z 4 wyjściami LAN oraz połączeniem bezprzewodowym kosztują około 50zł więcej.

Przed zakupem urządzenia należy u swojego dostawcy Internetu dowiedzieć się czy zezwala on na taki zabieg. W większości przypadków zgadza się on bez żadnych dodatkowych opłat.
Pamiętajmy jednak, że mówimy o rozdzieleniu sygnału w obrębie jednego lokalu. Udostępnianie sygnału sąsiadowi jest nielegalne!

Gdy nasz usługodawca zezwala na dzielenie sygnału możemy przystąpić do zakupu urządzenia. W zależności od naszych potrzeb decydujemy się na urządzenie zwykłe kablowe lub bezprzewodowe. Urządzenia WiFi pozwolą oszczędzić nam dodatkowych dziesiątek metrów kabli plączących się po mieszkaniu. Również praca na notebooku z połączeniem bezprzewodowym jest dużo wygodniejsza. Musimy się dobrze zastanowić, ponieważ różnica cenowa nie jest duża, a możliwości znacznie większe.

Teraz w zależności od tego jak mamy przydzielany adres IP będziemy musieli skonfigurować urządzenie. W większości przypadków adres przydzielany jest przez DHCP (ang. Dynamic Host Configuration Protocol). Protokół komunikacyjny umożliwiający komputerom uzyskanie od serwera danych konfiguracyjnych – adresu IP hosta, adresu IP bramy sieciowej, adresu serwera DNS, maski sieci.

Więc DHCP robi wszystko za nas ? my musimy jedynie wpisać na router adres mac zarejestrowanej u usługodawcy karty sieciowej. W tym wypadku należy postępować zgodnie z instrukcją dołączoną do urządzenia. Routery posiadają różne adresy IP za pomocą których z wykorzystaniem przeglądarki internetowej łączymy się z panelem administracyjnym. Wpisując do przeglądarki adres ip podany w instrukcji obsługi oraz login i hasło dostaniemy się do konfiguracji urządzenia. Teraz musimy poszukać opcji klonowania (Clone MAC address) i wpisać tam adres sieciowy naszej karty za pomocą, której łączyliśmy się do tej pory. Aby dowiedzieć się, jaki mac posiadamy wystarczy wejść do właściwości połączenia sieciowego.

Przykładowy panel klonowania MAC:

Innym sposobem będzie uaktualnienie adresu mac u usługodawcy. Wystarczy, że podamy telefonicznie mac naszego routera. Zwykle znajduje się on na naklejce na spodzie urządzenia. Od teraz zawsze będziemy mieli połączenie przez nasz router. Podłączenie komputera bezpośrednio do gniazdka Internetowego nie będzie działało.

Nieco inaczej jest w przypadku usługi Neostrada TP. W tym wypadku w konfiguracji routera będziemy musieli wpisać nasze dane, które do tej pory podawaliśmy w programie Neostrady służącym do ustanowienia połączenia. Będzie to nazwa użytkownika oraz hasło. Jeżeli korzystaliśmy z modemu TP teraz będzie on zbędny. Korzystanie z routera ma w tym wypadku dodatkową zaletę jaką jest aktywne połączenie Internetowe od razu po uruchomieniu komputera. Jeżeli korzystamy z usługi Neostrada TP należy podczas zakupu routera wybrać urządzenie z gniazdem ADSL którego używa TP.